Runólfur Runólfsson 12.03.1849-16.01.1950

„... Ólzt Runólfur upp með foreldrum sínum á Klauf og síðar í Nýjabæ í sömu sveit, er þau fluttu þangað. Hann hefir víst tekið vexti og náð þroska og þreki fyrir eða um tvítugt, því að um það leyti er hann sjómaður í Mýrdal.

Árið 1871 er hann sjómaður á „Dyrhóling“, skipi, sem fórst (ásamt öðrum) á góuþrælinn i Dyrhólahöfn. Var Runólfur einn af þremur, á því skipi, er af komust, þann mikla manntapadag. Mun hann þá hafa verið „bandamaður“, en það starf er engum liðleskjum falið.

Þá er Runólfur var á sextugsaldur kominn var ég á skipi með honum eina vertíð, fór hann þá „utan undir“, en þeir (tveir) eiga að verja skipi að falla á sjó, undan útsogi og er kalt verk og karlmannlegt. Það starf hafði hann öll síðustu ár sjómennsku sinnar, eða fram á áttræðisaldur, þá mörg ár sjó maður hjá Guðbrandi vitaverði. Mörg störf fóru Runólfi vel úr hendi, en sennilega til engra betur fallinn en sjávarverka, enda stundað þau, á vetrarvertíð, óslitið, meira en hálfa öld.

Árið 1878 kvæntist Runólfur Guðrúnu Ólafsdóttur frá Ytri Sólheimum og að ég hygg afkomanda Eyjólfs Alexanderssonar, er flúði hingað frá Skaftáreldum. Var hún vel gefin, gerfileg, tápkona.

Runólfur er prýðilega greindur maður, orðheppinn og orðhvass, ef því var þörf að skipta. Frá því á unga aldri mun hann hafa verið betur skrifandi en margur lærður og skriftfær maður, fyrri og síðari tima, skrifaði upp, meðal annars, almanök, árum saman, á öldinni sem leið. Forsöngvari var hann víst áratugum saman og talínn góður söngmaður. Hann var í bezta lagi búhagur, var um langt skeið orðlagður íláta- og áhaldasmiður...“

Úr grein um Runólf hundrað ára. Tíminn. 12. mars 1949, bls. 3

Heimildarmaður/flytjandi í eftirfarandi hljóðritum

1 hljóðrit
Dags Safnmark Efni Heimildarmenn #
11.03.1949 Runólfur Runólfsson

Viðtöl


Tengt efni á öðrum vefjum

Bóndi og sjómaður
Ekki skráð
Ekki skráð

Uppfært 12.11.2015