SÁM 90/2144 EF

,

Bjarni á Skálatóttum var hraustur maður en mikill stirðbusi. Hann var ekki greindur, latur og mikill matmaður. Hann átti konu og fullt af börnum. Hann var alltaf sníkjandi því að þau voru fátæk. Hann var vanur því að láta konuna bera heybaggana heim en sjálfur sat hann á einni merinni. Eitt sinn þegar konan var ófrísk sat hann á merinnni en lét hana hlaupa með heyið á bakinu við hliðina og sagði “Hlauptu nú, hlauptu nú Gunna, því nú ríð ég hart”. Eitt sinn voru sjómenn að koma heim af sjó og voru þeir þá með beinakex. Bjarni fékk kexið að borða og síðan lagði hann sig. Þá kom þar að kálfur og fór að toga í bringuhárin á honum. Eyjólfur á Dröngum var bróðir Bjarna. Björn á Reynikeldu átti tvær konur en þær voru systur og svaf hann hjá þeim sitt hvora vikuna. Hann átti börn með þeim annaðhvort ár með sitthvorri. Prestum var illa við þetta fyrirkomulag. Hann átti mikið af börnum og það var allt stelpur. Stefán í Frakkanesi var faðir þessara manna og hann var mikið hraustmenni. Eitt sinn var hann að koma með heyfarm úr eyjum og bað hann þá kaupakonuna að koma til sín til að stýra á meðan hann fékk sér í nefið en 9 mánuðum seinna ól hún barn. Honum hélst vel á kaupakonum og einu sinni var hann einn með kaupakonuna á engjum og kom þá konan til þeirra með kaffi og kom að þeim í vafasömum athöfnum. Sagði Stefán að það væri nauðsynlegt að hafa kaupakonurnar góðar og hann skyldi muna að sinna konunni um kvöldið þannig að hún þyrfti ekki að vera að gera mál úr þessu.


Sækja hljóðskrá

Spila næstu upptöku þegar þessari lýkur

SÁM 90/2144 EF
E 69/92
Ekki skráð
Sagnir
Kímni, utangarðsmenn, ástir og fátækt
Ekki skráð
Ekki skráð
Ekki skráð
Ekki skráð
Davíð Óskar Grímsson
Hallfreður Örn Eiríksson
Ekki skráð
20.10.1969
Hljóðrit Hallfreðar Arnar Eiríkssonar
Engar athugasemdir

Uppfært 27.02.2017